Życie to nie wyścig, to harmonia. Gabriela Gargas

Lubie zapisywać cytaty, które gdzieś przeczytam w książce, które mnie porusza, sprawia, że się zatrzymam i będę rozmyślać. I ten cytat do takich należy. Choć mam wrażenie, że czasami w moim życiu jeszcze daleko do harmonii bo lubię się ścigać z czasem, sprawdzać ile rzeczy uda mi się danego dnia zrealizować, ile spotkan będę mieć i nie raz łapie się na tym,że pędzę zamiast się po prostu zatrzymać może dlatego, że ja zawsze lubiłam być w ciągłym ruchu i tak mi zostało. 

Patrząc na poprzednie lata wreszcie nauczyłam się odpoczywać, już nie czuje wyrzutów jak pochłonie mnie książka bądź godzinę koloruje kolorowanke. Lubię po prostu się zatrzymać, budować z dziećmi budowle z klocków duplo, iść na spacer i nie patrzeć na czas (chyba, że musimy odebrać Maciusia z przedszkola to wtedy muszę 😂), lubię jak pochłania mnie pieczenie jak i robienie różnych słodkich deserów.

Lubię powtarzalność, wiem kiedy mam siatkówkę szczególnie poza sezonem bo wtedy gramy na hali w konkretny dzien/dni, jest też playgrupa i mam stałe elementy tygodnia, a wokół nich planuje inne spotkania albo atrakcje i choć wiem, że ten etap nie będzie trwać wiecznie bo w tym roku będę wracać do pracy pewnie na jesień to mam wrażenie, że jeszcze bardziej doceniam to, że mogę się spotkać z przyjaciółmi w ciągu tygodnia i nie muszę czekać na weekend.

A przed nami ekscytujący czas bo wybierany się do Polski na 3 tygodnie więc zobaczymy się z rodziną, przyjaciółmi, oczywiście jak to zawsze odwiedzimy różnych specjalistów bo jednak w Szkocji opieka zdrowotna leży i kwiczy oraz oczywiście nie zabraknie wizyt w Rossmannie, DM w Croppie czy Pepco. Mamy też oczywiście w planach iść do pizzerii, na kebaba, zapiekanki więc będziemy zjadać pyszności, które zawsze jemy jak jesteśmy w Polsce :)

U nas w Szkocji śniegu brak, więc mamy nadzieję, że może w Polsce przynajmniej 2 dni go zobaczymy. Tymczasem u nas temperatury jak w wiosne czyli 8 stopni na termometrze 😂

Uwielbiam te nasze spacery ❤️

W życiu nie chodzi o to, żeby być idealnym ale żeby być sobą. Gabriela Gargas

Grudzień mija zawsze ekspresowo, im bliżej świat tym jeszcze bardziej zasuwa. W tym szalonym, intensywnym czasie cieszę się, że znajduje czas dla przyjaciół, na swoje zainteresowania i choć późno chodzę spać to cieszę się, że mam z kim się spotykać i inni też znajdują czas dla mnie. Dziś udało nam się wybrać do świątecznej wioski, choć byliśmy krótko, bo zaczął wiać mocny wiatr, to udało nam się miło spędzić czas z Anią i jej rodzinka, wybraliśmy się na diabelski młyn, zjedliśmy churros, a potem wpadliśmy do domu na herbatkę i czekoladowe muffinki. 

Pamiętam w dzieciństwie jak przed świętami robiło się generalne porządki, gotowało na zapas i słynne 'zostaw to na święta', a później trzeba było wszystko zjadać, żeby się nie zmarnowało. Ja na szczęście nie mam takiego ciśnienia, posprzątam tak normalnie, ale nie będę wszystkiego odsuwać, robić rewolucji i na szczęście nie muszę przygotowywać 12 potraw bo robie 2 ciasta, sałatkę, a Mariusz barszcz czerwony bo w kolejne dni idziemy do Mariusza rodziców i mojej mamy. 

Nie mam pojęcia gdzie ten czas ucieka, choć chciałabym go zatrzymać, jeszcze bardziej cieszyć się obecną chwilą to mam wrażenie, że mrugne i już jest wieczór 😂 Jutro muszę sobie po planować co zrobię każdego dnia bo mam wrażenie, że połowę rzeczy zapomnę. Dziś Ania mi uświadomiła, że 24 jest w środę, a nie we wtorek jak myślałam. W sumie dobrze bo będę mieć dzień więcej. A po świętach mamy w planach kontynuować naszą coroczna tradycje z Mariuszem i wybrać się na lodowisko.

Niech Świąteczny czas będzie dla Was czasem spokoju, złapania oddechu od codziennego biegu, miłego czasu w gronie przyjaciół, rodziny w zależności kto gdzie Święta spędza. Niech panuje zgoda, miłość, radość, dni niech będą napakowane uśmiechem, dobrym humorem i po prostu byciem tu i teraz, zachwycaniem się każda chwila, bo życie mija zdecydowanie za szybko. 

Każdy dzień jest prezentem, którego nie dostaniesz już nigdy drugi raz. Gabriela Gargas

Żyjemy w dziwnych czasach, tak wiem mocne zaczęcie postu. Ale ja czasami patrząc na to co się dzieje zastanawiam się jakby to było urodzic się przynajmniej 10/20 lat wcześniej. Wiadomo każde czasy mają swoje plusy i minusy, często ciężko wyobrazić sobie jak było kiedyś jak tego człowiek nie przeżył. Ale z moich obserwacji wynika to, że kiedyś relacje liczyły się bardziej niż teraz. Pęd życia również się zmienił, mam wrażenie, że kiedyś życie było spokojniejsze, nikt nigdzie nie gonil, człowiek umiał cieszyc się codziennością, przeżywał wszystkie 4 pory roku, a teraz nie dość, że już te sezony się zacierają, to do tego mam wrażenie, że ledwo co rok się zaczął, mrugniemy i zaraz się kończy.

Wracając jeszcze do relacji, teraz rodziny czesto sa rozdzielone, nie tyle co dziela ich kilometry, ale bardziej wymówki i ciągły 'brak czasu', każdy żyje swoim życiem i już nie ma tak jak kiedyś, gdzie każda okazja była dobra do spotkania się. Pamiętam jak byłam dzieckiem, to cała rodzina się do nas zjeżdżała czy to na imieniny, święta czy inne uroczystości, ale różniez bez zapowiedzi jakaś ciocia przyjeżdżała bo akurat była blisko i postanowiła odwiedzić. Mam wrażenie, że nie było takich podziałów jak są teraz, tych zazdrości, ludzie mieli mniej niż teraz ale za to umieli wszystko docenic, dzielić się z innymi, dawać czas, a nie myśleć tylko o sobie i żeby im było wygodnie. Wiadomo trzeba stawiać granice, nie ma co dopasowywać się do innych ale ciekawi mnie czemu tak jest. Czy po prostu zabrakło tych starszych ludzi babci, dziadka, którzy scalali cała rodzinę czy może ludzie wola spędzać czas wirtualnie i nie potrzebują do szczęścia drugiej osoby. A może to i to. 

Mieszkając w Szkocji już od ponad 12 lat tylko dwie przyjaźnie z dzieciństwa mi się zachowały. Jak pierwsza pisałam to więcej osób było, a jak przestałam to w moment cisza. W tym roku udało mi się stworzyć cudowna paczkę przyjaciół na miejscu, gdzie spotykamy się regularnie czy to z dziećmi czy bez, utrzymujemy kontakt i wreszcie znalazłam ludzi, którzy chcą, a nie 'muszą' się spotykać albo jak im się nudzi to się odezwia. Od ponad 2 lat utrzymuje też regularny kontakt z osobą poznana na instagramie, gdzie udało nam się zbudować piękna przyjaźń, a nawet przenieść ta relacje na żywo, bo się spotkałyśmy jak byłam w Polsce. I bardzo doceniam te wszystkie relacje tym bardziej, że są w obie strony.

Oczywiście jak to w życiu przejechałam się na ludziach, niektórzy byli tylko na chwilę albo jak zobaczyli, że ja nie chce robić tak jak oni bądź być na ich zawołanie, to zniknęli. Kiedyś było mi szkoda takich relacji, bo jednak poświęciłam swój czas, zaangażowałam się, ale później doszłam do wniosku, że lepiej, że po takim czasie się zakończyły niż miałabym je na siłe ciągnąć. 

Bardzo chętnie poczytam Wasze refleksje na ten temat, bo jestem ciekawa czy Wy też to zauważyłyscie.