Nie czekaj na lepszy moment. Realizuj plan swojego życia już teraz. Anna H Niemczynow

Lubię zapisywać cytaty, które coś dla mnie znaczą bądź mi o czymś przypominają. Nie wiem jak to jest, że z roku na rok mam wrażenie, że czas coraz szybciej zasuwa, a najszybciej te ostatnie miesiące roku. Ja dalej nie mogę uwierzyć, że jutro już zacznie się listopad.

Chciałabym tu bywać częściej i chyba muszę sobie jakieś powiadomienie ustawic, bo mam wrażenie, że myślę, że niebawem pisałam posta, a okazuje się, że wstawialam ponad 2 tyg temu. W sumie i tak jest lepiej niż bylo, bo wcześniej może raz na pół roku tu bywałam, ale wiem, że spokojnie raz w tym dam radę pisać posty i Was odwiedzać.

Życie pisze niesamowite scenariusze, uwielbiam przenosić internetowe znajomości do rzeczywistości i drugi raz mi się to udało i to okazało się, że moja nowa koleżenka przyjeżdża do miasta w którym mieszkam i chciałaby tu kiedyś na stałe być. Cieszę się, że jestem odważniejsza niż kiedyś i wychodzę z założenia, że 'kto nie ryzykuje to nie pije szampana'. I kto by pomyślał, że jedno 'jakbyś chciała się spotkać to daj znać bo ja jakby co jestem chętna' przyniesie już nam 3 spotkanie na żywo, długie godziny rozmów i dużo spacerów, ostatnio ponad 10 udało nam się zrobić i dojść do innego miasta 🤣

I jak obiecałam tak robię i wstawiam Wam mojego vloga akurat z pola dyniowego i nawiedzonej ścieżki więc będziecie mogli zobaczyć jak to wygląda. 

Kolejna część zdjęć tym razem z nawiedzonej ścieżki :)

Czasem nawet najtrudniejsza, najbardziej wyboista droga może doprowadzić cię do szczęścia. Magdalena Witkiewicz

Życie jest nieprzewidywalne, jednego dnia wręcz latamy, a kolejnego walczymy o przetrwanie. Myślę, że każdy z nas przechodził przez różne doświadczenia bo nie sądzę, żeby był choć jeden człowiek na świecie co nigdy nie miał żadnych zmartwień, chorób czy cięższych chwil. Nasze życie składa się z dobrych jak i gorszych momentów i często właśnie z tych cięższych chwil potrafimy później wyciągnąć wnioski i uczymy się na własnych błędach jak i stajemy się silniejsi. 

Dziś udało nam się pojechać na pole dyniowe, w pierwsza stronę były korki i jechaliśmy ponad 2h, a w drugą jechało się znacznie której bo 1.5h. Ale miejsce na prawdę warte odwiedzenia, w tym samym miejscu byliśmy na polu słonecznikow więc drogę już mniej więcej kojarzylismy. Pierwszy raz w życiu byłam na takim polu z dyniami i na pewno nie ostatni. Jeszcze udało nam się trafic na idealna pogode bo było słonecznie, bez wietrznie więc mieliśmy jeszcze większą przyjemność z oglądania, spacerowania i później podziwiania zachodu słońca.

 Była jeszcze stworzona dodatkowa atrakcja czyli nawiedzona ścieżka wokół jeziora, ale o tym napisze w kolejnym poście jak i wstawię zdjęcia. 

Wróciłam też do nagrywania na yt (wreszcie) i w poniedziałek jak wstawię nowy film to mam nadzieję, że też tu uda mi się wkleić tam jak kiedyś wstawiałam link z miniaturka. 

Każdy dzień jest prezentem, którego nie dostaniesz już nigdy drugi raz. Gabriela Gargaś

A gdyby tak zmienić swoje nastawienie i traktować każdy dzień jako prezent, a nie po prostu jako coś oczywistego, co jest nam dane. Może byłoby nam wtedy łatwiej odnajdowac radość w codzienności, nie skupiać się aż tak długo na negatywnych emocjach, sytuacjach tylko po prostu z pokora przyjmować doświadczenia. Moze wtedy człowiek nie marnował by czasu na często nie potrzebne zamartwianie się tylko żył tu i teraz, myśląc o obecnym dniu, a nie wybiegając w przyszłość czy cofając się do przeszłości. 

Za oknem z dnia na dzien robi się coraz jesienniej, choć i tak ten tydzień rozpieszczał nas piękna pogodę, bo mieliśmy nawet 21, 18 stopni więc jak na końcówkę września w Szkocji to istne lato. Teraz już temperatura trochę się obniżyła, ale na szczęście nie ma jeszcze sezonu na sztormy więc można się nacieszyć pogoda bez deszczu i silnego wiatru.

W tym roku w sierpniu udało nam się wybrać na pole słoneczników, uwielbiam te kwiaty i dla mnie to było niesamowite przeżycie chodzić ścieżkami obok nich niczym w labiryncie i zachwycać się pięknem. Pole słoneczników znajduje się w malowniczych okolicach trochę trzeba było tam dojechać autem bo 1.5h w jedną stronę, ale było warto bo miejsce wspaniale zrobione, były też różne rekwizyty/scenki do zdjęć więc można było stworzyć sobie pamiątkę.

Uwielbiam takie przeżycia bo mam wrażenie, że zostają dłużej w pamięci takie chwile niż po prostu rzeczy, miło później jest oglądać zdjęcia, filmiki i wspominać ten czas, który tam spędziliśmy. 

Prawdziwa radość płynie z odnajdowania szczęścia w miejscu, w którym jesteś i tym jak się czujesz. Brianna Wiest

Oj dawno mnie nie było i już nie raz myślałam o tym, że muszę wrócić, napisać posta ale czas mijał i ciągle zapominałam. Ale jestem i zamierzam bywać częściej, mam nadzieję, że przynajmniej raz na 2 tygodnie, a nie co pół roku 🤣

Dziś udało mi się wybrać na pokaz samolotow czyli Ayr Show w Szkocji, odkąd się o nim dowiedziałam to jestem tam praktycznie co roku. Ale w tym roku wszystko stanęło pod znakiem zapytania, najpierw gorączka Maciusia w piątek więc już było wiadomo, że cała rodzinka się nie wybierzemy, a wieczorem wpadłam na pomysł, że przecież sama mogę jechać tyle, że pociągiem. I jak pomyślałam tak zrobiłam, tyle, że nie przypuszczałam, że będę mieć wyprawe z przygodami. Idealnie obliczyłam, że będę mieć ładny zapas czasu czyli 25 min zanim będą moje ulubione pokazy the red arrows, ale nie przewidziałam tego, że akurat siedząc w pociągu w połowie drogi padnie sygnalizacja świetlna i pociąg stanie. 

Już kombinowałam czy może wysiądę z pociągu i pojadę autobusem ale bezpośredniego połączenia nie było więc zrezygnowałam z pomysłu i czekałam co zdarzy się dalej. Na szczęście usterkę szybko naprawili i dotarłam na styk czyli akurat byłam na promenadzie jak samoloty zaczynały przedstawienie. 

I oczywiście to nie koniec moich przygód, gdziez by inaczej byłoby przecież za nudno. Pokazy zobaczyłam, zawsze mnie zachwycają mimo tego, że akrobacje co roku są takie same, ale zawsze robią na mnie ogromne wrażenie. Idąc na pociąg zobaczyłam, że już kawałek przed stacja ludzie ustawiają się w kolejce i oczywiście okazało się, że nie mogę połączyć się ze swoim internetem, a bilet powrotny musiałam aktywować w aplikacji więc wyszłam z kolejki i poszłam do pobliskiego centrum handlowego żeby połączyć się z WiFi. Jak już tam byłam to pomyślałam, że kupie sobie coś na drogę bo oczywiście z ekscytacji pociągami nic z domu sobie nie wzięłam. Bilet aktywowałam, później pilnowałam, żeby mi się przez przypadek nie wyłączył i poszłam na pociąg po drodze zahaczając o sklep. Niestety okazało się, że kolejka jest 3 razy dluzsza niż była wcześniej więc 45 min czekałam aż weszłam na stację i wsiadłam do pociągu. Oczywiście internetu nie miałam, więc z Mariuszem porozumiewalam sie smsami. I co się okazało biletów nie sprawdzali, bramki były otworzone i nikt po pociągu też nie chodził 😂

Tak czy siak było warto 😍 Zobaczcie sami. 

Codziennie zadaj sobie pytanie. Co mogę dziś dla siebie zrobić? Anna H Niemczynow

A gdyby tak codziennie się budzić z tą myślą? Czy nasze życie wyglądało by inaczej jakbyśmy siebie stawiali na pierwszym miejscu? Bo czasami codzienność, intensywne dni sprawiają, że o sobie nie myślimy i nie zastanawiamy się nad tym czego w tej chwili bądź w danym dniu potrzebujemy, żeby się sobą zaopiekować.

Ostatnio udaje mi się budzić przed dziećmi i wyszło to trochę spontanicznie bo po prostu budzę się wyspana i zamiast iść dalej spać jak dzieci jesscze śpią to ja biorę książkę i ja czytam, czasami uda mi się 20 min poczytać, a innym razem godzinę w zależności od tego ile dzieci będą spać. Mam wtedy taki spokojny poranek i myślę, że będę chciała to dalej kontynuować nawet jak polecimy na wakacje pod koniec maja. Bo wtedy dzień zupełnie inaczej się zaczyna i zwykle czas dla mnie miałam wieczorem jak dzieci poszły spać, a teraz mogę czytać zarówno rano jak i na noc. 

Tydzień minął mi bardzo szybko, najwięcej czasu spędziłam w ogrodzie wyrywając chwasty, sądząc nowe warzywa, owoce i kwiaty jak i malując plot i ławkę. Był to bardzo intensywny, ale i poniekąd przyjemy czas bo w tle słuchałam sobie audiobooki i kilka książek udało mi się dzięki temu skończyć. 

W tym tygodniu Macius miał dwa dni wolnego, więc jedno dnia udało nam się wybrać do nadmorskiej miejscowości Largs, duzo pospacerowalismy, zjedliśmy pyszne lody i spędziliśmy super czas. Pogoda też fajnie dopisywała, więc trafił się przyjemny dzień.

Życie to nie wyścig, to harmonia. Gabriela Gargas

Lubie zapisywać cytaty, które gdzieś przeczytam w książce, które mnie porusza, sprawia, że się zatrzymam i będę rozmyślać. I ten cytat do takich należy. Choć mam wrażenie, że czasami w moim życiu jeszcze daleko do harmonii bo lubię się ścigać z czasem, sprawdzać ile rzeczy uda mi się danego dnia zrealizować, ile spotkan będę mieć i nie raz łapie się na tym,że pędzę zamiast się po prostu zatrzymać może dlatego, że ja zawsze lubiłam być w ciągłym ruchu i tak mi zostało. 

Patrząc na poprzednie lata wreszcie nauczyłam się odpoczywać, już nie czuje wyrzutów jak pochłonie mnie książka bądź godzinę koloruje kolorowanke. Lubię po prostu się zatrzymać, budować z dziećmi budowle z klocków duplo, iść na spacer i nie patrzeć na czas (chyba, że musimy odebrać Maciusia z przedszkola to wtedy muszę 😂), lubię jak pochłania mnie pieczenie jak i robienie różnych słodkich deserów.

Lubię powtarzalność, wiem kiedy mam siatkówkę szczególnie poza sezonem bo wtedy gramy na hali w konkretny dzien/dni, jest też playgrupa i mam stałe elementy tygodnia, a wokół nich planuje inne spotkania albo atrakcje i choć wiem, że ten etap nie będzie trwać wiecznie bo w tym roku będę wracać do pracy pewnie na jesień to mam wrażenie, że jeszcze bardziej doceniam to, że mogę się spotkać z przyjaciółmi w ciągu tygodnia i nie muszę czekać na weekend.

A przed nami ekscytujący czas bo wybierany się do Polski na 3 tygodnie więc zobaczymy się z rodziną, przyjaciółmi, oczywiście jak to zawsze odwiedzimy różnych specjalistów bo jednak w Szkocji opieka zdrowotna leży i kwiczy oraz oczywiście nie zabraknie wizyt w Rossmannie, DM w Croppie czy Pepco. Mamy też oczywiście w planach iść do pizzerii, na kebaba, zapiekanki więc będziemy zjadać pyszności, które zawsze jemy jak jesteśmy w Polsce :)

U nas w Szkocji śniegu brak, więc mamy nadzieję, że może w Polsce przynajmniej 2 dni go zobaczymy. Tymczasem u nas temperatury jak w wiosne czyli 8 stopni na termometrze 😂

Uwielbiam te nasze spacery ❤️

W życiu nie chodzi o to, żeby być idealnym ale żeby być sobą. Gabriela Gargas

Grudzień mija zawsze ekspresowo, im bliżej świat tym jeszcze bardziej zasuwa. W tym szalonym, intensywnym czasie cieszę się, że znajduje czas dla przyjaciół, na swoje zainteresowania i choć późno chodzę spać to cieszę się, że mam z kim się spotykać i inni też znajdują czas dla mnie. Dziś udało nam się wybrać do świątecznej wioski, choć byliśmy krótko, bo zaczął wiać mocny wiatr, to udało nam się miło spędzić czas z Anią i jej rodzinka, wybraliśmy się na diabelski młyn, zjedliśmy churros, a potem wpadliśmy do domu na herbatkę i czekoladowe muffinki. 

Pamiętam w dzieciństwie jak przed świętami robiło się generalne porządki, gotowało na zapas i słynne 'zostaw to na święta', a później trzeba było wszystko zjadać, żeby się nie zmarnowało. Ja na szczęście nie mam takiego ciśnienia, posprzątam tak normalnie, ale nie będę wszystkiego odsuwać, robić rewolucji i na szczęście nie muszę przygotowywać 12 potraw bo robie 2 ciasta, sałatkę, a Mariusz barszcz czerwony bo w kolejne dni idziemy do Mariusza rodziców i mojej mamy. 

Nie mam pojęcia gdzie ten czas ucieka, choć chciałabym go zatrzymać, jeszcze bardziej cieszyć się obecną chwilą to mam wrażenie, że mrugne i już jest wieczór 😂 Jutro muszę sobie po planować co zrobię każdego dnia bo mam wrażenie, że połowę rzeczy zapomnę. Dziś Ania mi uświadomiła, że 24 jest w środę, a nie we wtorek jak myślałam. W sumie dobrze bo będę mieć dzień więcej. A po świętach mamy w planach kontynuować naszą coroczna tradycje z Mariuszem i wybrać się na lodowisko.

Niech Świąteczny czas będzie dla Was czasem spokoju, złapania oddechu od codziennego biegu, miłego czasu w gronie przyjaciół, rodziny w zależności kto gdzie Święta spędza. Niech panuje zgoda, miłość, radość, dni niech będą napakowane uśmiechem, dobrym humorem i po prostu byciem tu i teraz, zachwycaniem się każda chwila, bo życie mija zdecydowanie za szybko. 

Każdy dzień jest prezentem, którego nie dostaniesz już nigdy drugi raz. Gabriela Gargas

Żyjemy w dziwnych czasach, tak wiem mocne zaczęcie postu. Ale ja czasami patrząc na to co się dzieje zastanawiam się jakby to było urodzic się przynajmniej 10/20 lat wcześniej. Wiadomo każde czasy mają swoje plusy i minusy, często ciężko wyobrazić sobie jak było kiedyś jak tego człowiek nie przeżył. Ale z moich obserwacji wynika to, że kiedyś relacje liczyły się bardziej niż teraz. Pęd życia również się zmienił, mam wrażenie, że kiedyś życie było spokojniejsze, nikt nigdzie nie gonil, człowiek umiał cieszyc się codziennością, przeżywał wszystkie 4 pory roku, a teraz nie dość, że już te sezony się zacierają, to do tego mam wrażenie, że ledwo co rok się zaczął, mrugniemy i zaraz się kończy.

Wracając jeszcze do relacji, teraz rodziny czesto sa rozdzielone, nie tyle co dziela ich kilometry, ale bardziej wymówki i ciągły 'brak czasu', każdy żyje swoim życiem i już nie ma tak jak kiedyś, gdzie każda okazja była dobra do spotkania się. Pamiętam jak byłam dzieckiem, to cała rodzina się do nas zjeżdżała czy to na imieniny, święta czy inne uroczystości, ale różniez bez zapowiedzi jakaś ciocia przyjeżdżała bo akurat była blisko i postanowiła odwiedzić. Mam wrażenie, że nie było takich podziałów jak są teraz, tych zazdrości, ludzie mieli mniej niż teraz ale za to umieli wszystko docenic, dzielić się z innymi, dawać czas, a nie myśleć tylko o sobie i żeby im było wygodnie. Wiadomo trzeba stawiać granice, nie ma co dopasowywać się do innych ale ciekawi mnie czemu tak jest. Czy po prostu zabrakło tych starszych ludzi babci, dziadka, którzy scalali cała rodzinę czy może ludzie wola spędzać czas wirtualnie i nie potrzebują do szczęścia drugiej osoby. A może to i to. 

Mieszkając w Szkocji już od ponad 12 lat tylko dwie przyjaźnie z dzieciństwa mi się zachowały. Jak pierwsza pisałam to więcej osób było, a jak przestałam to w moment cisza. W tym roku udało mi się stworzyć cudowna paczkę przyjaciół na miejscu, gdzie spotykamy się regularnie czy to z dziećmi czy bez, utrzymujemy kontakt i wreszcie znalazłam ludzi, którzy chcą, a nie 'muszą' się spotykać albo jak im się nudzi to się odezwia. Od ponad 2 lat utrzymuje też regularny kontakt z osobą poznana na instagramie, gdzie udało nam się zbudować piękna przyjaźń, a nawet przenieść ta relacje na żywo, bo się spotkałyśmy jak byłam w Polsce. I bardzo doceniam te wszystkie relacje tym bardziej, że są w obie strony.

Oczywiście jak to w życiu przejechałam się na ludziach, niektórzy byli tylko na chwilę albo jak zobaczyli, że ja nie chce robić tak jak oni bądź być na ich zawołanie, to zniknęli. Kiedyś było mi szkoda takich relacji, bo jednak poświęciłam swój czas, zaangażowałam się, ale później doszłam do wniosku, że lepiej, że po takim czasie się zakończyły niż miałabym je na siłe ciągnąć. 

Bardzo chętnie poczytam Wasze refleksje na ten temat, bo jestem ciekawa czy Wy też to zauważyłyscie. 

Żyj tak, jak powinieneś żyć, śmiej się tak, żeby brakowało ci tchu i kochaj bez opamiętania. Monika Cieluch

Już nie raz planowałam, żeby tu się pojawić, coś napisać, wrócić już na stałe przynajmniej być tu raz na tydzień albo dwa ale jakoś nie mogłam się zabrać. Na youtube też planowałam powrót, nawet zaczęłam nagrywać swoje dni, a potem je przerwałam, czy straciłam zapał, czy po prostu szkoda mi czasu nie wiem. Choc pewnie bardziej ta druga opcja, bo musiałabym coś innego poświęcić kosztem montowania. O ile nagrywać mogę w każdych warunkach, nawet z dziećmi, które chętnie biorą udział jak widzą, że 'rozmawiam do aparatu' to później z montowaniem niestety schodzi i musiałabym skrócić swoje wieczory, gdzie najczęściej czytam książki i wtedy montować.

Ale z blogiem jest łatwiej więc pomyślałam, że po raz setny jak nie tysięczny spróbuję znow wrócić do regularności, bo jednak tu można napisać więcej niż na instagramie. Nie raz wracam do moich poprzednich postów, wspominam te dobre chwilę jak i zastanawiam się nad przeszłymi momentami, które wiele mnie nauczyły, choć wydawało mi się wtedy, że lepiej nie będzie to te doświadczenia dały mi dobra lekcje i wzmocniły.

Dni uciekają jak szalone, mam wrażenie, że odkąd jestem mamą to ścigam się z czasem i wciąż szukam tego złotego środka,żeby na wszystko starczyło mi czasu i jak myślę, że już go odkryłam to się cofam, bo przychodzą choroby, trudniejsze dni i trzeba zupełnie inaczej rozplanować dzień bądź tydzień. Ale mimo to, cieszę się, że znajduje czas dla siebie, regularnie jeżdżę na siatkówkę, biorę udział w turniejach, czytam dużo książek i ostatnio nawet wróciłam do śpiewania. Mam w głowie jeszcze dużo pomysłów typu chciałabym wrócić do nauki gry na keyboardzie, uczenia się hiszpańskiego, rozciągania do szpagatu ale jakoś nie umiem na ten moment tego wlesc w mój dzień, żebym nie musiała rezygnować z moich innych przyjemności więc po prostu cierpliwie czekam aż mnie olśni.

Macius skończył 4 lata, Maja ma 2.5 lat więc już nie mam maluszków jak kiedyś,choć czasami to do mnie nie dociera 😂 Mariusz się śmieje ze mnie, że lubię ich jeszcze karmić owsianka czy obiadem choć umieją już od dawna jeść ale ja mam wrażenie, że chce zatrzymać te chwile i wiem, że za moment już nie będą nawet chcieli słyszeć o karmieniu. Jak to jest, że jak dzieci są malutkie to człowiek czasami chce przyspieszyć ten czas, żeby były bardziej samodzielne, a jak już rosną to najchętniej zatrzymałoby się te chwile niech trwają jak najdłużej.

Dziś ubierali sami choinkę i udało mi się porobić zdjęcia telefonem na pamiątkę, muszę naładować aparat to będę mogła jesscze lepiej zatrzymywać te chwile, a przy okazji rozwijać swoją fotograficzna pasję, która trochę też zeszła na drugi plan. 

Nie możesz przeżyć jutra, ale możesz przeżyć dziś. Ewa Wojdyło

Prawdziwe i bardzo mądre słowa. Czasami mam wrażenie, że się o nich zapomina. Potrafimy odkładać coś na następny dzień, a tak na prawdę nikt nie wie czy jutro się obudzimy lub czy będziemy mieć siłę. Życie płynie bardzo szybko, dzieci dorastają i po nich mam wrażenie najbardziej można dostrzec uplywajacy czas. Macius w tym roku w październiku kończy 4 lata, a Maja zaraz będzie mieć 2.5, a przecież tak niedawno się urodzili. Myślę, że dzięki dzieciom jesscze bardziej zaczęłam doceniać i szanować swój czas. Zachwycam się każdym wyjściem czy to na siatkówkę czy spotkaniem z koleżankami jak mogę wyjść bez dzieci. Doceniam te chwile, godziny gdzie dzieci śpią, a ja mogę sobie spokojnie poczytać książke. 

Uwielbiam czytać książki, odkąd pamiętam jak tylko to potrafiłam to wypożyczyłam książki w bibliotece i zanurzalam się w tym innym świecie, przenosiłam się do magicznej krainy i cudownie spędzałam czas. W podstawówce czy gimnazjum pochłanialam książkę za książka korzystając ze szkolnej biblioteki i nie raz znacznie podnosiłam statystyki mojej klasy odnoście czytania książek czy to w miesiącu czy rocznie.

I tam ze mną te książki zostały, później przerzuciłam się na legimi wiele lat z tej platformy korzystałam, wiele książek też kupiłam szczególnie poradników do których lubię wracać po raz kolejny, a w lipcu moja przyjaciółka poleciła mi storytel oraz audiobooki i mocno się w to wkrecilam. Dalej czytam, ale jak wykonuje różne czynności w domu to wtedy słucham i przenoszę się w świat bohaterów bądź ucze się czegoś nowego słuchając rozmów innych, które są napisane w formie książki tzw. felietonow.

Ostatnio bardzo przypasowała mi autorka pani Ewa Woydyłło, która ma 86 lat i jak to ostatnio usłyszałam to bylam w ogromnym szoku, bo ja najwyżej dałabym jej trochę ponad 60. Dzieli się mądrością, doświadczeniem i jak narazie zapoznałam się z jej 4 książkami i na pewno będę czytać i słuchać inne bo każda z nich niesie przesłanie, porusza różne tematy i wiele można się dowiedzieć. 

Czytanie spokojnie mogę nazwać moim zainteresowaniem/hobby bo totalnie mnie pochłania i tylko jak mam wolny czas to sięgam po książki, a jak gotuje i sprzątam to wtedy słucham audiobookow i tym sposobem w tym roku przeczytałam 107 książek (w tym przesłuchałam 8 audiobookow). 

A tu są książki które polecam bo je przeczytałam/przesłuchałam. 

Ludzie żyją, dopóki są pamiętani. Isaac Asimov

Smutno jakoś. Świat się zatrzymal, bo kolejną osobę nowotwór zabral ze sobą.. Choć nigdy nie poznałam, nie widziałam na żywo to żałuje, bo nie raz była okazja, żeby się wybrać na kabaret Hrabi to ja z niej nie skorzystałam bo przecież 'mam czas', a niestety ten czas minął i nikt życia Asi Kołaczkowskiej nie przywróci. Uwielbiam jej poczucie humoru, nie raz jej teksty wyciągaly mnie z dolka, rozbawiły do łez, oglądałam jej skecze z przyjaciółmi to dziś wiem, że nie dałabym rady obejrzeć nawet jednego bo nie mogłabym się uspokoić i powstrzymać łez tym razem bardziej ze smutku. Są tacy ludzi, którzy zawsze będą przez nas zapamiętani choć osobiście ich nie znaliśmy, ale pojawili się w naszym życiu choć tylko na ekranie i później pozostaje pustka i kabaret Hrabi już nigdy nie będzie taki sam. 

Życie jest na prawdę kruche. Nie wiemy ile będziemy mieć poranków, por roku tak samo jak bliskie nam osoby lub te znane. Czasami zamiast do kogoś zadzwonić/odwiedzieć my odwlekamy spotkanie bo przecież 'jak nie dziś to jutro. Tak na prawdę nikt z nas nie wie ile jeszcze będzie żyć. Na codzień się o tym nie myśli, bo zawsze jest coś do zrobienia, pochłania nas codzienność, a później pojawia się śmierć znanej nam osoby i wręcz paraliż na chwilę. 

Chciałabym żyć tak, żeby nigdy nic nie żałować. Tworzyć relacje, które później będe miło wspominać, tak samo jak podróżować pokazywac dzieciom świat, spędzać z nimi czas, spełniać swoje marzenia, realizować pasje i zawsze mieć czas dla osób, które kocham, lubię. Chcę być bardziej obecna, a nie siedzieć nosem w telefonie choc nie raz łapie się na tym, że marnuje czas na życie online zamiast więcej być offline. Szukam cały czas tej równowagi i jednego dnia mam wrażenie, że mi się udaje, a innego, że wręcz przeciwnie. 

Chce tworzyć wspomnienia jak i również je zapisywać. Może akurat uda mi się wrócić do blogowania, bo słowa maja moc zarówno te mówione jak i te pisane. 

Źródło : konto Kabaret Hrabi Facebook 

A moje ulubione skecze to 'reakcja pani z widowni', i trasa/program kobieta i mężczyzna ❤️

Tyle rzeczy w życiu przegapiamy, bo wydaje nam się, że będziemy mieli na nie jeszcze tysiąc okazji. A najczęściej jest tak, że ten jeden moment to nasz czas na wszystko.

Monika A. Oleksa 

Dziś usypiajac dzieci przyszedł mi pomysł na nowy temat na bloga i korzystac z tego, że mam wenę i pamiętam, żeby coś napisać to zostawiam Was z takim tematem. 

Ostatnio zdawałam sobie sprawę, że mam problem z czekaniem. O ile na wyjazd wakacyjny potrafię czekać miesiącami, cierpliwie odliczam dni, to zauważyłam, że jak potrzebuje coś kupić to najchętniej chciałbym mieć to na już. Kilka dni temu padł mi sensor w telefonie i nie mogłam go od razu odblokować, musiałam kilkanascie razy klikać aż załapał bo inaczej był ciemny ekran i kompletnie nic nie dało się zrobić i o ile w domu da się to zaakceptować to niestety na zewnątrz byłoby to bardziej uciążliwe i wręcz stresujące jakbym miała zeskanować bilet bądź pokazać konduktorowi, a telefon nie chciały się uruchomic. Więc Mariusz wpadł na pomysł, że w ramach prezentu na urodziny i świątecznego może mi jakiś kupić i żebym sobie wybrała. Telefon znalazłam i do osobistego odbioru był na wtorek czyli za 5 dni i nie wiem czemu ale to wydawało mi się bardzo długo, więc skusiłam się na opcje dowóz i będę mieć go juz jutro czyli za 2 dni. I to dało mi do myślenia, jak to jest, że na jedna rzecz łatwiej mi czekać, a na drugą wręcz odwrotnie.

Tak samo mam ćwicząc, najlepiej chciałabym następnego dnia obudzić się z 5 z przodu na wadze i płaskim brzuchem, choć ćwiczę już parę miesięcy to przychodzi czas, że chce odpuścić bo albo mam zatrzymanie wody w organizmie albo waga stoi w miejscu, choć często tłumaczę sobie, że centymetry uciekają i ubrania stają się luźniejsze to jednak mam wrażenie, że czasami za bardzo skupiam się na cyferkach. 

Mam wrażenie, że żyjemy w czasach, gdzie wszystko skupia się na 'szybkości', schudnij w miesiąc, naucz się języka w dwa, opanuj grę na instrumencie w tydzien. I choć dużo mówi się o metodzie małych kroków, to jednak wciąż kusi człowieka, żeby mieć wszystko na 'już'. Co chwilę można się spotkać z nagłówkami artykułow bądź postami, że w 10 min tyle można zrobić, szybki obiad, deser albo trening. 

Nie wiem jak Wy, ale ja mam wrażenie, że życie z roku na rok staje się coraz szybsze, miesiące lecą jak szalone, a weekendy tym bardziej. I ciekawa jestem z czego to wynika i jak to jest, że piękne chwile mijają szybko, a trudniejsze się ciągną i mamy wrażenie jakby czas staną w miejscu, choć każda godzina ma 60 min. 

 

A odnośnie uplywajacego czasu Maciuś ma 3lata, a Maja 1.5 roku, a przecież niedawno się urodzili 😯